Special Adventures – MuseumCache

We maken best veel mee maar sommige caches zijn zo speciaal dat ze je altijd bij zullen blijven.

Deze geocache ( kun je deze überhaupt nog zo noemen?) is absoluut zo’n één. We zagen dat de bekende makers in van spannende caches weer een nieuwe cache hadden uitgebracht en werden meteen nieuwsgierig. Om verder te kunnen komen moesten we eerst een puzzel oplossen. Dat was gelukt en toen kwamen we er achter dat er alsnog een verborgen kalender was met de wachttijd toen van ongeveer 1 jaar. Er werd erbij vermeld dat wij gratis toegangskaarten zullen verkrijgen tot een locatie waar je normaal als bezoeker voor moet betalen. Hmmmm, heel interessant, mysterieus en geen idee dus. Alles was geregeld en na 1 jaar wachten was het zo ver. Na nog een beetje gepuzzel op de eerste locatie kwamen we uiteindelijk uit in een stad en mijnbouw museum waar we een speurtocht door het museum mochten doen om bij de cache te komen.

Daar werden we verwelkomd door één van de medewerkers, die meteen al vol komisch beweerde dat geocachers op die dag niet welkom zouden zijn. Nu zouden we ons druk kunnen maken maar omdat hij al wist dat we geocachers waren leek het ons dat we verwacht werden.

De man gaf ons enige uitleg over het museum en we moesten beloven dat we ons rustig zouden gedragen, ons aan de regels zouden houden en vooral nergens met onze handjes aan zouden zitten tijdens het zoeken naar de cache. Natuurlijk beloofden we dat want we zijn immers beschaafde mensen en een museum daar gedragen we ons altijd netjes. De tocht door het museum was uitgestippeld in een bundel van de pdf files, die we één voor één moesten ontgrendelen door de opdrachten te doen en de oplossingen te zoeken.

Eenmaal op weg in het museum leek het ook niet echt een probleem want de vragen gingen vooral over de meer interessante zaken, die er in het museum te zien waren en het leek voorspoedig te verlopen tot we via een aanwijzing in een kanon en een raadsel in de oude apotheek bij vrouwe Justitia kwamen en we haar blik moesten volgen op zoek naar een knopje. Dat knopje vonden we bovenop de vitrine met oude wapens en toen we er op drukten, klonk er een plotseling een luide sirene en een strenge Duitse stem : “Hier sprecht die Polizei” Dat was wel even schrikken in het museum maar gelukkig waren er in dat deel geen bezoekers en zo konden wij de verdere tekst beluisteren zonder dat er boze blikken onze kant op keken, mevrouw Justitia bleef er kalmpjes onder 😉

De aanwijzingen brachten ons naar de andere kant waar we via nog 2 puzzels uitkwamen bij een stellage met elektrische apparaten uit de mijnbouw, die gebruikt werden voor de bediening van de liften. De aanwijzing hier was simpel. “Nur in notfall soll mann den knopf drukken” Tja, wat doe je dan. Ja inderdaad, de noodknop indrukken, maar dat was toch echt schrikken want de toeter was echt heel hard en in het gehele museum te horen!  Voordat we van de schrik bekomen waren, klonk het ook nog eens vanaf de receptie: “Geocacher zu mir!”

Tja, daar sta je dan als nette burger, die stoute dingen gedaan heeft maar gelukkig bleek de baliemedewerker op de hoogte te zijn en natuurlijk was dit een part of the game. En stiekem wil je toch altijd een keertje dit gedaan hebben, maar het mag nooit, hoe vet is het dan als het een keertje toch wel echt mag.

Als beloning voor onze heldendaad kregen we een helm met een sleuteltje eraan vast met een mededeling dat het sleuteltje bij de eindcache van pas zou komen en de helm ook best handig was. En het volgende deel van onze speurtocht ging zich afspelen in een nagebouwde mijn dus we moesten naar beneden.

In deze mijn kwamen we lang allerlei gereedschappen en machines die de mijnwerkers in de afgelopen eeuw gebruikten en ook daar moesten we verschillende puzzels oplossen om naar de finale te komen die er werkelijk geweldig uit zag. Een kamer vol met verschillende items in thema en een laatste puzzel die ons op een geweldige manier naar de cache brachten.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *